System IALA

Morski system oznakowania

W listopadzie 1980 roku na konferencji IALA rozpatrzono i zaaprobowano propozycję połączenia opracowanych wcześniej systemów oznakowania nawigacyjnego "Systemu A" (czerwony po lewej burcie) i "Systemu B" (czerwony po prawej burcie) w jeden system, który nazwano "Systemem IALA". W "Systemie IALA" zachowano regionalną zasadę malowania znaków bocznych w dawnych systemach "A" i "B". Państwa, które przyjęły dla znaków bocznych lewej strony kolor czerwony zaliczono do regionu "A". Państwa, które dla znaków bocznych lewej strony stosują kolor zielony zaliczono do regionu "B". W obydwu regionach kierunek toru wodnego liczy się z morza (jeśli jest inaczej, zamieszcza się o tym specjalną informację).

 IALA - Morski system oznakowania 

 Regiony oznakowania A i B 

 Japonia, Korea południowa i Filipiny  
 zalicza się do Regionu A

W związku z regionalnym podziałem oznakowania w "Systemie IALA", na mapach są umieszczane informacje: "System IALA (region A)" lub "System IALA (region B)".

System IALA przewiduje pięć rodzajów znaków, które można stosować w różnych kombinacjach. Znaki mają charakterystyczne elementy identyfikacyjne co pozwala marynarzowi łatwo je rozróżnić. Znaki boczne są różne w "Regionie A" i "Regionie B", natomiast pozostałe cztery rodzaje znaków są wspólne dla obydwu regionów.

Znaki boczne wykłada się zgodnie z przyjętym kierunkiem dla oznaczenia prawej i lewej strony toru wodnego. W "Regionie A" dla oznaczenia prawej strony toru wodnego stosuje się w dzień i w nocy kolor zielony, a dla lewej strony kolor czerwony.

 Mapa - regiony

W "Regionie B" zastosowanie kolorów jest odwrotne: dla prawej strony - kolor czerwony, dla lewej - kolor zielony.

 Mapa - regiony

Kiedy na torze wodnym o przyjętym kierunku oznakowania występuje rozdzielenie toru, wówczas kierunek głównego toru wskazuje się zmodyfikowanym znakiem bocznym dla wskazania, w którą stronę skręca główny tor wodny.

 

Zmodyfikowane znaki boczne dla "Regioniu A"

 Zmodyfikowane znaki boczne 
 dla Regioniu A

 

Zmodyfikowane znaki boczne dla "Regioniu B"

 Zmodyfikowane znaki boczne 
 dla Regioniu B

 

Znaki kardynalne wskazują, że najgłębsza woda występuje po stronie nazwy znaku. Umieszczane są w kierunku na północ, południe, wschód lub zachód od niebezpieczeństwa. Znaki kardynalne mają zazwyczaj kształt kolumnowy lub drążkowy (tyki). Maluje się je zawsze w poziome żółte i czarne pasy, a ich znaki szczytowe (dwa stożki) są zawsze czarne. Układ stożków w znaku szczytowym jest wskaźnikiem umiejscowienia czarnego pasa (pasów).

  • stożki wierzchołkami do góry: czarny pas nad żółtym
  • stożki wierzchołkami w dół: czarny pas pod żółtym
  • stożki podstawami do siebie: czarny pas nad i pod żółtym pasem
  • stożki wierzchołkami do siebie: czarny pas, a nad nim i pod nim pasy żółte

 Znaki kardynalne

Znaki kardynalne są wyposażone w białe światło o specjalnym rytmie. Podstawowymi rytmami świecenia są: migający (polski skrót M; angielski skrót Q) lub szybko migający (polski skrót MV; angielski skrót VQ). Światło migające zdefiniowano jako światło o 60 lub 50 błyskach na minutę. Szybko migające - 120 lub 100 błyskach na minutę.

Charakterystyki świateł w kwadrantach są następujące:

  • kwadrant N: MV lub M ciągłe.
  • kwadrant E: MV(3) lub M(3) po których następuje zaciemnienie.
  • kwadrant S: MV(6) lub M(6) po których bezpośrednio następuje długi błysk, a po nim zaciemnienie.
  • kwadrant W: MV(9) lub M(9) po których następuje zaciemnienie.

Liczba błysków 3, 6 i 9 w kwadrantach E, S i W ułatwia identyfikację znaku kardynalnego, ponieważ wspomniane liczby kojarzą się z umiejscowieniem godzin 3, 6 i 9 na tarczy zegara. Długi błysk trwający nie krócej niż 2 sekundy bezpośrednio po MV (6) lub M (6) jest charakterystyczny dla kwadrantu S. Zwraca się uwagę, że są jeszcze dwa znaki, na których stosuje się światło białe, jednak rytm tego światła jest wyraźnie inny i nie można go pomylić z rytmem światła białego przyjętego dla znaków kardynalnych.

 Znaki odosobnionego niebezpieczeństwa

 

 

Znaki odosobnionego niebezpieczeństwa umieszczane są bezpośrednio nad małymi przeszkodami wokół których woda jest żeglowna. Mają kształt kolumnowy, drążkowy lub dowolny inny, ale nie kolidujący ze znakami bocznymi. Mają kolor czarny z poziomymi czerwonymi pasami. Znakiem szczytowym są dwie czarne kule ustawione pionowo. Stosowane jest światło białe błyskowe grupowe B(2), po dwa błyski w grupie.

 

Znaki bezpiecznej wody wskazują, że woda wokół znaku jest żeglowna, lecz nie oznaczają niebezpieczeństwa.  Znaki bezpiecznej wody Znaki te mogą być stosowane np. dla oznaczenia osi toru wodnego lub jako znaki podejściowe. Znaki bezpiecznej wody mają wygląd zupełnie odmienny od znaków wskazujących niebezpieczeństwo. Mają one kształt kulisty, albo do wyboru kolumnowy lub drążkowy i czerwony kulisty znak szczytowy. Są to jedyne znaki malowane w pionowe pasy (czerwony i biały). Jeżeli jest zainstalowane światło to ma ono kolor biały a jego rytm może być do wyboru: izofazowy, przerywany, długi błysk, lub litera Morse`a "A".

 

Znaki specjalne nie stanowią pomocy nawigacyjnej. Ich zadaniem jest wskazanie specjalnego rejonu lub obiektu, o których informują mapy lub inne odpowiednie dokumenty i publikacje nautyczne. Znaki specjalne są malowane na żółto, mają znak szczytowy w kształcie "leżącego" krzyża (X) pomalowanego na żółto. Światło jeżeli jest zainstalowane jest również koloru żółtego. Ponieważ podczas słabej widoczności istnieje możliwość pomylenia koloru żółtego z białym, żółte światła znaków specjalnych nie mogą mieć rytmu przyjętego dla białych świateł. Kształt znaków specjalnych nie może kolidować ze kształtami znaków nawigacyjnych tnz. jeżeli dla oznakowania np. lewej strony toru wodnego użyto znaków specjalnych to muszą one mieć kształt walcowy, a nie stożkowy. Znaki specjalne mogą mieć również namalowane litery lub numery.

 Znaki specjalne

 

Nowe niebezpieczeństwo. Zwraca się szczególną uwagę, że "nowe niebezpieczeństwo", które nie jest jeszcze ogłoszone w dokumentach nautycznych może być wskazane przez znak dublujący we wszystkich szczegółach identyczny ze znakiem zasadniczym. Znak dublujący powinien stać tak długo, aż informacja o nowym niebezpieczeństwie zostanie w wystarczający sposób podana do wiadomości. Znak "nowego niebezpieczeństwa" może być wyposażony w Racon nadający literę "D" według kodu Morse'a.

 

 

 

 

 

 Strona główna

 

 

Valid HTML 4.01! Valid CSS! RSS XML Feed